Δίχως πυξίδα

Άλλη μια νύχτα τρέχω μακριά σου
φεύγω διωγμένη απ τα όνειρά σου
άγρια σελήνη την όψη σου παίρνει
είν η σκιά σου που με παρασέρνει
Και ταξιδεύω δίχως πυξίδα
θύελλα βλέπω και καταιγίδα
Και ταξιδεύω δίχως πυξίδα
θύελλα βλέπω και καταιγίδα
Ψάχνω στο σώμα σου μα δε σε βρίσκω
κλεισμένη κάμαρα που δε θ ανοίξω
άγραφο κείμενο πώς να διαβάσω
σ άδειο καθρέφτη θα σε κοιτάξω
Στα δυο σου χέρια κι αν με κρατήσεις
φλόγα η ψυχή μου που δε θ αγγίξεις
Στα δυο σου χέρια κι αν με κρατήσεις
φλόγα η ψυχή μου που δε θ αγγίξεις
Και ταξιδεύω δίχως πυξίδα
θύελλα βλέπω και καταιγίδα
Στα δυο σου χέρια κι αν με κρατήσεις
φλόγα η ψυχή μου που δε θ αγγίξεις

• Στίχοι: Αθηνά Καραταράκη
• Μουσική: Παναγιώτης Μάργαρης
• Πρώτη Εκτέλεση: Φιόνα Τζαβάρα

Θερμοπύλες

Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ενας γέρος

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Γιάντα τση Κρήτης τα βουνά

Γιάντα τση Κρήτης τα βουνά είναι απομαυριμένα,
παιδιά βοριάς τα μαύρισε γή νότος τα πλακώνει;
Μουδέ βοριάς τα μαύρισε γή νότος τα πλακώνει,
οι Γερμανοί περάσανε και ντύσανε τα μαύρα।

(παραδοσιακό)

INTERNET

Θαρρω οτι ξεχασανε

οι ανθρωποι να μιλουνε

αφου μπορουν στο ινερνετ

να επικοινωνουνε.

Στο φεϊς μπουκ ανεβασαν

πολλες φωτογραφιες

μικροι,μεγαλοι ,κοπελιες

και σιτεμενες θειες.

Ομπρος στον υπολογιστη

τηνε περνουν την ωρα

αντι να κλεινουν ραντεβου

Πλατανο και Σοχωρα.

Ως και στα ορη οι βοσκοι

λαπτοπ γυρευουν ουλοι

με τη μυθηθρα και τ¨ελιες

το¨χουνε στο σακουλι.!!!!!!!

31/03/2010 - Δημοσιεύθηκε από Ελευθερία

Καβάφης Κ. Π. - Che fece .... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.