Εμβολιασμοί

Ο εμβολιασμός είναι ουσιαστικά η μεταφορά καρποφόρου βλασταρίου ενός δέντρου στον κορμό ενός άλλου δέντρου (υποκείμενο), αποσκοπώντας στα εξής:

- εξημέρωση άγριων δέντρων

- πολλαπλασιασμός της ποικιλίας (π.χ. ο λωτός που δεν πολλαπλασιάζεται αλλιώς)

- καλλιέργεια ποικιλίας σε μέρη όπου το δέντρο της ποικιλίας δε μπορεί να ευδοκιμήσει και χρησιμοποιείται το κατάλληλο υποκείμενο

- δημιουργία αρσενικών και θηλυκών ανθών στο ίδιο δέντρο ώστε να έχουμε αυτο-γονιμοποίηση.

- βελτίωση των καρπών

- αύξηση της παραγωγικότητος

- αυξημένη αντοχή στις κλιματολογικές συνθήκες

Η επιλογή του υποκείμενου είναι καθοριστική στην επιβίωση, ανάπτυξη και παραγωγικότητα του δέντρου

Γαρδούμια

1 κοιλιά αρνίσια με τα έντερα * 1 κρεμμύδι * 2 λεμόνια, αλάτι * 1 κουταλιά αλεύρι* Για το αυγολέμονο * 2 λεμόνια * 2 αυγά

1. Πλένομε καλά την κοιλιά, τη ζεματάμε σε βραστό νερό και την ξύνουμε καλά για να καθαρίσει. Πλένομε τα έντερα και τα γυρίζουμε από την ανάποδη με ένα λεπτό ξύλο. Τα ξαναπλένομε και τα τρίβουμε με χυμό λεμονιού, αλάτι και αλεύρι.

2. Κόβουμε την κοιλιά σε κομμάτια μεγέθους μιάς παλάμης περίπου και τυλίγουμε στο κάθε κομμάτι ένα έντερο. Το δένουμε στην άκρη με το ίδιο το έντερο για να μην ξετυλιχτεί.

3. Ξύνουμε το κρεμμύδι στο τσικάλι, βάζουμε 3-4 ποτήρια νερό να βράσει και ρίχνουμε τα γαρδούμια. Τα βράζουμε ώσπου να μαλακώσουν, σβήνουμε τη φωτιά και ετοιμάζουμε το αυγολέμονο: Χτυπάμε χωριστά τα ασπράδια, συνεχίζουμε με τους κρόκους, το λεμόνι και τέλος ρίχνουμε σιγά-σιγά ζουμί από το τσικάλι στο αυγολέμονο μέχρι να ισορροπήσει η θερμοκρασία

. 4। Κατεβάζουμε το τσικάλι από τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα το αυγολέμονο ανακατεύοντας συνεχώς. Ρίχνουμε το αλάτι

Γεωργικές Εργασίες

Κατά το φθινόπωρο γίνεται και το καθάρισμα των διάφορων δέντρων για να πεταχτούν τα ξεράδια και οι παραπανίσοι κλάδοι, ώστε να ξεπλαντάξει (αραιώσει) το δέντρο, για να λιάζεται να αερίζεται καλύτερα και να δυναμώσει.

Στην ίδια εποχή και μάλιστα πριν από το καθάρισμα - τέλη καλοκαιριού αρχές φθινοπώρου γίνεται το κέντρισμα (εμβολιασμός) των άγριων δέντρων προς εξημέρωση. Το κέντρισμα γίνεται κατά δυο τρόπους, με το μάτι και με το καλέμι. Με το μάτι κεντρίζονται τα σχετικά νέα δέντρα με λουμάκους (όχι χοντρούς βλαστούς). Κατά τον τρόπο αυτό ο κεντριστής χαράσσει πάνω στο φλούδακα (φλοιό) του λουμάκου του άγριου δέντρου δυο τομές, μια κάθετη και στη κορφή της μια άλλη οριζόντια, ώστε να σχηματιστεί το γράμμα Τ κεφαλαίο. Το μήκος των τομών δεν πρέπει να είναι πάνω από δυο - τρεις πόντους και το

Ο ροδινος

Επέρνα aπ’εξω από του κατσαμπλιά το καφενείο ο Βαφοδημήτρης κι εβάστα στη χέρα ντου τη λύρα.
- Κοπέλια, λέει ένας από τη παρέα του καφενείου. Ο Ροδινός του χωριού μας περνά μόνο σηκωθείτε να χορέψομε.
- Ναι μωρέ, ο Ροδινός του χωριού είμαι, απαντά ο Βαφοδημήτρης, αφού κάνω και τσοι γαϊδάρους να θέλουνε χορό

Η ορά του Διαβόλου

"Γρικάς τα δά, Ευγενιά; Οι γυναίκες, λέει, θα πηγαίνουνε στη γκάλπη σαν και τσ’ άντρες να ψηφίζουνε… Εχάθηκ’ η γιαθρωπιά από το γκόσμο τάξε… Ήθελα να κατέω ποιός την έκανε ετούτηνά τη μπρόβα». «Νά τόνε κάμης ίντα;» «Νά του σύρω τ’αυχθιά ντου». «Μή σκοτίζεσαι, μά κιαείς δε φταίει παρά του διαόλου το μιλέτι, οι γυναίκες. Εμείς ήμαστονέ απού βάνομε την ορά μας όπου κι αν είναι…». «Τη μύτη μας εδά να πής , γιατί ορά δεν έομε, ως κι άν είναι…». «Μά δέ γκατέεις τη μπαροιμία;» «Κάτσε να σου τη μπω: Όντεν έπλασε ο Θεός τον Αδάμ εσκέφτηκε να πλάση και μια γυναίκα ―καλλιά και καλλιά ήτονε…, μωρέ κοπέλια, να μη μας έπλαθε». «Γιάντα μπρέ;» «μπέμπει το λοιπός , ως λένε τα χαρθιά, τον άγγελό ντου, να πάη να βγάλη απού τον Αδάμ ένα μπλευρό, να του το φέρη να πλάση μ’ευτό τη γυναίκα. Στη στράτα του το συναπαντά ο Σεϊτάνης». «Μακρυα απ’ όπου ‘ναι βαφτισμένοι αθρώποι». «Καί λέει του: «ίντα βαστάς;» Λέει: «ένα μπλευρό του Αδάμ και το πάω του Κυρίου να πλάση τη γυναίκα». Λέ: «για να το δώ;» Καί γελά τονε και δούδει του το. Αρπά το ο Οξωαποδώ και γλακά και βουτά σε μια ντρύπα. Ζυγώνει ο άγγελος του Θεού το ντρισκατάρατο, μα που να τόνε πιάση… Οντεμίς η τρύπα ήτονε ακρομιτσή του αναθεματισμένου κι εξεβάτζερνε η γι ορά ντου, πιάνει τόνε απού την ορά και ξεφλουμπίζει η γι ορά ντου. Πάει κι ο άγγελος και παρουσιάζεται στον Κύριο ―μέγας ει, Κύριε, και θαμαστά τα έργα σου! ― κι ο Θεός δεν εμάνισε παρά παίρνει την ορά κι απού’ φτή έπλασε την Εύα. Γρικάς το; … Γρικώ το να λέης".

Θερμοπύλες

Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ενας γέρος

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Γιάντα τση Κρήτης τα βουνά

Γιάντα τση Κρήτης τα βουνά είναι απομαυριμένα,
παιδιά βοριάς τα μαύρισε γή νότος τα πλακώνει;
Μουδέ βοριάς τα μαύρισε γή νότος τα πλακώνει,
οι Γερμανοί περάσανε και ντύσανε τα μαύρα।

(παραδοσιακό)

Ηρθε ο Αυγουστος!!!

Παραμονές Χριστουγέννων και στο καφενείο του Ντούρου εχει έρθει ο Πιταμπόθης (εμπορος απο της μοιρες), να πουλήσει την πραμάτεια του। Παίρνει λοιπόν και ο Παπαδάκης ο Δημήτρης μια χλαίνη τσι χωροφυλακής διακόσιες δραχμές με τη συμφωνία να πληρώσει τον αυγουστο με τη σταφίδα।
Το βράδυ ο πιταμπόθης κοιμάται σε μια γωνιά στο καφενείο και μια δεκαριά βαλιανοί μαζεύονται απένατι στον οντά τσι αννίκας και πέζουν ζάρια। Το σκόλασμα βρήκε τον παπαδάκη ναχει κερδίσει μερικά κατοστάρικα , οπότε κτυπά την πόρτα του καφενείου και λέει στον πιταμπόθη
-Σύντεκνε ανοιξε ήρθε ο αύγουστος

Το Κουλούκι

Βρέ ντουχιουμάνης που με βρήκε! ειπε εκεινα την ταχυνή του Μάρτη ο Μπαγκεραντρέας σκεφτόμενος το μπελά που του τυχε να μη θέλει ο γιός του ο Γιώργης να πάει στου Βορού στα πρόβατα γιατί λέει του κλέψανε το κουλούκι που ειχε παρει απο μια αδέσποτη σκύλα।
- Αμε αντράκι μου και αυριο την ταχυνή το κουλούκι θα ναι επαέ μα τη παναγία σου λέω।
Ντύνεται ο Μπαγκέρης ,βάνει την σκολινή του γκυλότα, τα μαύρα στιβάνια και το κρουσαλιδάτο μαντήλι που αγόρασε απο την ξαδέλφη του την Κιτρογιάνενα, και παει στο καφενείο του παναγιωτάκη।
Κάμε μου ενα γκαβέ και γερά γερά γιατί εχω στρατιά!!
Για πού το βάλες και ήβαλες και τα σκολινα σου?
Να πάω θέλω σαμε τσι Μοίρες ναβρώ το νοματάρχη , εχω να καταγγείλω μια ληστεια।
Το καφενειο γεμάτο εκεινα την ώρα , επιτηδες διάλεξε ο Μπαρμπα - Αντρέας να εχουνε πορμεξει και μεταδέσει τα μαρτάρικα, μαζεύτηκε γυρω από το τραπεζάκι που ο Αβράμης ειχε φέρει τον βαρύ γλυκό।
Ιντα γίνε πάλι και μεις δε κατέχομε πράμα।
Εσπάσασι μου οψαργάς το σπίτι!!
Και πήρανε σου πράμα?
Επήρασι μου २० οκάδες λάδι ενα τσουβάλι στάρι ενα πεντακοσάρικο και ενα κουλούκι!! και θα παω στο νοματάρχη νάρθει να κανει ερευνες!!
..........................................................................................
Το απογευματάκι το κουλούκι λιαζότανε στο αυλιδάκι του Μπαγκεραντρέα!